JAILER 2: ഉത്സവത്തിന് മാർക്കിടേണ്ട; സിനിമയ്ക്ക് ഇടാം! | രജനികാന്ത് സിനിമാനിരൂപണം

 

JAILER 2: ഉത്സവത്തിന് മാർക്കിടേണ്ട; സിനിമയ്ക്ക് ഇടാം!

രജനികാന്തിന്റെ പുതിയ സിനിമയെക്കുറിച്ച് ചില തോന്നലുകൾ...

അഡ്വ. സി. വി. മനുവിൽസൻ

ഓണം, ക്രിസ്മസ്, മുഹറം... ആഘോഷങ്ങളുടെയും അനുസ്മരണങ്ങളുടെയും സ്വഭാവത്തിൽ വ്യത്യാസങ്ങളുണ്ടെങ്കിലും ഓരോ സമൂഹത്തിനും ചില ദിവസങ്ങൾ വിശേഷപ്പെട്ടതാണ്.

സിനിമയെയും ഒരു മതമായി കാണുന്ന പൊട്ടനവധി മനുഷ്യരുണ്ട് നമുക്കിടയിൽ!

ആ മതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഉത്സവങ്ങളിലൊന്നാണ് ഒരു രജനികാന്ത് സിനിമയുടെ റിലീസ്.

ഉത്സവത്തിന് നല്ല ഉത്സവമെന്നോ ചീത്ത ഉത്സവമെന്നോ മാർക്കിടാറില്ലല്ലോ. ഉത്സവം ആഘോഷിക്കാനുള്ളതാണ്.

രജനികാന്തിന്റെ സിനിമയും അങ്ങനെതന്നെ.

സിനിമ ഇറങ്ങും. ടിക്കറ്റെടുക്കും. തിയേറ്ററിൽ പോകും. ആഘോഷിക്കും!

അത്രതന്നെ!

നിരൂപണങ്ങളും വിമർശനങ്ങളും ബോക്സ് ഓഫീസ് കണക്കുകളും ആ ആഘോഷത്തിനിടയിൽ പലപ്പോഴും അപ്രസക്തമാകുന്നു.

പക്ഷേ, ഒരു ചോദ്യമുണ്ട്.

ഉത്സവത്തെ ആഘോഷിക്കുമ്പോഴും സിനിമയെ സിനിമയായി വിലയിരുത്തേണ്ടതില്ലേ?

ആ ചോദ്യവുമായാണ് റിലീസ് ദിവസമായ ഒക്ടോബർ 15-ന് രാവിലെ ആറുമണിക്ക് കൊച്ചിയിലെ ഷേണായ്സിൽ Jailer 2 കാണാൻ പോയത്.

2023-ൽ പുറത്തിറങ്ങിയ Jailer നേടിയ വൻവിജയം രജനികാന്തിന്റെ താരസാന്നിധ്യത്തിനൊപ്പം നെൽസൺ ദിലീപ്കുമാറിന്റെ സംവിധാനരീതിയുടെയും അനിരുദ്ധിന്റെ സംഗീതത്തിന്റെയും വിജയമായിരുന്നു.

രണ്ടാം ഭാഗമൊരുക്കുമ്പോൾ ഒരു സംവിധായകൻ നേരിടുന്ന പ്രധാന വെല്ലുവിളി അതാണ്.

ആദ്യചിത്രത്തിന്റെ വിജയം ആവർത്തിക്കണോ? അതോ അതിനെ മറികടക്കുന്ന മറ്റൊരു സിനിമ സൃഷ്ടിക്കണോ?

ബഹളങ്ങളില്ലാത്ത തുടക്കം; പിന്നെ വഴിമാറുന്ന കഥ

വലിയ ബഹളങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെയാണ് Jailer 2 ആരംഭിക്കുന്നത്.

വർമ്മന്റെ മരണത്തെക്കുറിച്ച് അന്വേഷണം നടത്തുന്ന അയാളുടെ ആളുകൾ. മകന്റെ മരണത്തിന്റെ ദുഃഖം വിട്ടുമാറാത്ത മുത്തുവേൽ പാണ്ഡ്യനും കുടുംബവും.

ആദ്യത്തെ ഇരുപത് മിനിറ്റിൽ വലിയ ക്ലീഷേകളിലേക്ക് വഴുതിപ്പോകാതെ കഥാപാത്രങ്ങളെയും സാഹചര്യങ്ങളെയും അവതരിപ്പിക്കാൻ നെൽസൺ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്.

രജനികാന്ത് സിനിമകളിൽ പതിവുള്ള അമിതമായ അവതരണബഹളങ്ങൾക്കുപകരം കുറച്ചൊക്കെ അടക്കിപ്പിടിച്ച തുടക്കം.

അത് എനിക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടു.

എന്നാൽ ഇരുപത് മിനിറ്റ് കഴിയുമ്പോൾ സിനിമയുടെ ദിശ മാറിത്തുടങ്ങുന്നു.

കഥയുടെ ആവശ്യങ്ങളും ആരാധകരുടെ പ്രതീക്ഷകളും തമ്മിൽ ഒരു ബാലൻസ് കണ്ടെത്താനുള്ള നെൽസന്റെ ശ്രമം പ്രകടമാണ്. ഇന്റർവെല്ലിലേക്ക് എത്തുമ്പോൾ ആ ശ്രമം കൂടുതൽ വ്യക്തമായി അനുഭവപ്പെടുന്നു.

നെൽസൺ തന്റെ പതിവ് സിനിമാഭാഷ ഉപേക്ഷിക്കുന്നില്ല. അതേസമയം ആദ്യ Jailer അതേപടി പകർത്താനും ശ്രമിക്കുന്നില്ല.

പക്ഷേ, ഈ മാറ്റങ്ങളൊന്നും തിരക്കഥയിലെ അസാധാരണമായ പുതുമയായി എനിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടില്ല.

അതുതന്നെയാണ് ചിത്രത്തിന്റെ പ്രധാന പരിമിതിയും.

രജനികാന്ത്: ചില താരങ്ങൾക്ക് പ്രായമല്ല, സാന്നിധ്യമാണ് പ്രധാനം!

രജനികാന്തിന്റെ മുത്തുവേൽ പാണ്ഡ്യൻ ആദ്യചിത്രത്തിന്റെ സ്വാഭാവികമായ തുടർച്ചയാണ്.

പുതിയൊരു രജനികാന്തിനെ കണ്ടെത്താനല്ല നെൽസൺ ശ്രമിക്കുന്നത്. പ്രേക്ഷകർ ഇഷ്ടപ്പെട്ട രജനികാന്തിനെ വീണ്ടും അവർക്കുമുന്നിൽ എത്തിക്കാനാണ്.

നോട്ടം, നടത്തം, സംഭാഷണത്തിനിടയിലെ ഇടവേള, നിശ്ശബ്ദത, ചിരി...

ഇതെല്ലാം ചേർന്ന് രൂപപ്പെടുന്നതാണ് രജനികാന്ത് എന്ന താരപ്രതിഭാസം.

ഒരു രംഗത്തിൽ എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നത് എന്നതിനേക്കാൾ ആ രംഗത്തിൽ രജനികാന്ത് എന്തു ചെയ്യുന്നു എന്നതാണ് പലപ്പോഴും ആരാധകർക്ക് പ്രധാനം.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആരാധകരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അതൊരു കുറവല്ല. അതുതന്നെയാണ് സിനിമയുടെ ആകർഷണം!

രമ്യ കൃഷ്ണൻ തന്റെ പതിവ് നിലവാരം നിലനിർത്തുന്നു. മിഥുൻ ചക്രവർത്തിയും വിദ്യാ ബാലനും തങ്ങളുടെ വേഷങ്ങൾ ഭംഗിയാക്കിയിട്ടുണ്ട്.

നെൽസന്റെ മുൻചിത്രങ്ങളിലെ പരിചിതരായ ചില മുഖങ്ങളുടെ അസാന്നിധ്യവും ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു.

ഹക്കീം ഷാജഹാൻ: വലിയ താരനിരയ്ക്കിടയിൽ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെട്ട മലയാളി

ഈ ചിത്രത്തിൽ പ്രത്യേകം അഭിനന്ദിക്കണമെന്ന് തോന്നിയ ഒരു നടനുണ്ട്.

ഹക്കീം ഷാജഹാൻ.

രജനികാന്തും മിഥുൻ ചക്രവർത്തിയും വിദ്യാ ബാലനും ഉൾപ്പെടുന്ന വലിയൊരു താരനിരയ്ക്കിടയിൽ ലഭിക്കുന്ന അവസരം ഫലപ്രദമായി ഉപയോഗിക്കുക എന്നത് ചെറിയ കാര്യമല്ല.

ഹക്കീം തന്റെ വേഷം നന്നായി അവതരിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്.

എനിക്ക് തോന്നിയത്, അദ്ദേഹത്തിന്റെ കഴിവിന് കൂടുതൽ പ്രാധാന്യമുള്ള ഒരു കഥാപാത്രവും കൂടുതൽ അഭിനയസാധ്യതകളുള്ള രംഗങ്ങളും നൽകാമായിരുന്നു എന്നാണ്.

ഒരു വലിയ താരചിത്രത്തിലെ സാന്നിധ്യം മാത്രമല്ല ഒരു അഭിനേതാവിനെ വിലയിരുത്താനുള്ള മാനദണ്ഡം. പരിമിതമായ അവസരത്തിൽ അയാൾ എന്തു ചെയ്യുന്നു എന്നതും പ്രധാനമാണ്.

ആ അർത്ഥത്തിൽ ഹക്കീമിന്റെ പ്രകടനം അഭിനന്ദനാർഹമാണ്.

മലയാള സിനിമയിൽനിന്ന് വളർന്നുവരുന്ന കഴിവുറ്റ അഭിനേതാക്കൾക്ക് മറ്റ് ഭാഷകളിലെ വലിയ ചിത്രങ്ങളിൽ ലഭിക്കുന്ന ഇത്തരം അവസരങ്ങൾ തീർച്ചയായും സന്തോഷകരമാണ്.

ഹക്കീം, അഭിനന്ദനങ്ങൾ!

അതേസമയം, സുരാജ് വെഞ്ഞാറമൂടിന്റെ കഥാപാത്രത്തെക്കുറിച്ച് റിലീസിനു മുമ്പുണ്ടായിരുന്ന ഹൈപ്പ് ആവശ്യത്തിലധികമായിരുന്നോ എന്ന സംശയം ബാക്കിയുണ്ട്.

ആ ഹൈപ്പിന് ആനുപാതികമായ പ്രാധാന്യം കഥയിൽ കഥാപാത്രത്തിന് നൽകേണ്ടിയിരുന്നില്ലേ?

അത് തിരക്കഥയെ സംബന്ധിച്ചുള്ള ചോദ്യമാണ്. അഭിനേതാവിന്റെ കഴിവിനെക്കുറിച്ചുള്ളതല്ല.

അതിഥിതാരങ്ങളുടെ സാന്നിധ്യം പൊതുവേ വിരസമാകുന്നില്ല. ഹൃത്വിക് റോഷന്റെ ചില കസർത്തുകളുമുണ്ട്.

അതൊക്കെ സിനിമയ്ക്ക് അനിവാര്യമായിരുന്നോ?

തൽക്കാലം ആ ചോദ്യം അവിടെ നിൽക്കട്ടെ!

അനിരുദ്ധിന്റെ സംഗീതം; നെൽസന്റെ ദൃശ്യഭാഷ

അനിരുദ്ധിന്റെ സംഗീതം ഇത്തവണയും സിനിമയ്ക്ക് നല്ലൊരു ഫീൽ നൽകുന്നുണ്ട്.

രജനികാന്തിന്റെ താരസാന്നിധ്യത്തെ ഉയർത്തിക്കാട്ടുന്നതിൽ പശ്ചാത്തലസംഗീതത്തിന്റെ പങ്ക് വളരെ വലുതാണ്.

ചില രംഗങ്ങളിൽ സംഗീതം ആക്ഷനേക്കാൾ ശക്തമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നതായി തോന്നും.

ആക്ഷൻ രംഗങ്ങൾ പൊതുവേ നന്നായിട്ടുണ്ട്. അതിമാനുഷികതയുടെ അതിരുകളിലേക്ക് എല്ലായിടത്തും വഴുതിപ്പോകാതെ, കഴിയുന്നത്ര യാഥാർഥ്യത്തിന്റെ പ്രതീതി നിലനിർത്താൻ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്.

ഇതൊരു റിയലിസ്റ്റിക് സിനിമയല്ല. അങ്ങനെയാകണമെന്ന ആവശ്യവുമില്ല.

പക്ഷേ, ഒരു മാസ് എന്റർടെയ്നർ എന്ന നിലയിൽ ആക്ഷനും ദൃശ്യഭംഗിയും തമ്മിൽ ആവശ്യമായ സന്തുലിതാവസ്ഥ പല രംഗങ്ങളിലും നിലനിർത്താൻ കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.

ഛായാഗ്രഹണവും നന്നായിരിക്കുന്നു.

ക്ലൈമാക്സ്: ഹീറോയിസത്തിനുവേണ്ടി കഥയെ വളയ്ക്കുമ്പോൾ...

ക്ലൈമാക്സിൽ വലിയൊരു പുതുമയുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് തോന്നിയില്ല.

പ്രത്യേകിച്ച് അവസാനത്തോടടുക്കുന്ന ഒരു രംഗം.

രജനികാന്തിന്റെ കഥാപാത്രത്തിന്റെ ഹീറോയിസം നിലനിർത്താൻ സഹായിക്കുന്ന തരത്തിൽ വിദ്യാ ബാലന്റെ കഥാപാത്രം സത്യം വെളിപ്പെടുത്തുന്നതും അതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ രമ്യ കൃഷ്ണന്റെ കഥാപാത്രം ചോദ്യം ഉന്നയിക്കുന്നതും തിരക്കഥയുടെ യുക്തിയെ അല്പം അപകടത്തിലാക്കുന്നുണ്ട്.

ആ രംഗം കൈവിട്ടുപോകാൻ സാധ്യതയുണ്ടായിരുന്നു.

എന്തോ, പോയില്ല!

അത് സംവിധായകന്റെ മികവാണോ, രജനികാന്ത് എന്ന താരത്തിന്റെ സാന്നിധ്യം സൃഷ്ടിക്കുന്ന സ്വീകാര്യതയാണോ എന്നത് വേറൊരു ചോദ്യമാണ്.

എന്തായാലും ആ രംഗത്തിന്റെ നിർമ്മിതിയിൽ ചെറിയൊരു കൃത്രിമത്വം അനുഭവപ്പെട്ടു.

ഇവിടെയാണ് തിരക്കഥയെക്കുറിച്ച് ഒരു പ്രധാന ചോദ്യം ഉയരുന്നത്.

കഥാപാത്രത്തിന്റെ ഹീറോയിസം കഥയിൽനിന്ന് സ്വാഭാവികമായി ഉണ്ടാകേണ്ടതല്ലേ? അതോ ഹീറോയിസം നിലനിർത്താൻ കഥയെ വളയ്ക്കാമോ?

മാസ് സിനിമയ്ക്കും ആഖ്യാനപരമായ യുക്തി ആവശ്യമാണ്. അതില്ലാത്തതെല്ലാം താരസാന്നിധ്യത്തിന്റെ ബലത്തിൽ മറികടക്കാൻ എല്ലായ്പ്പോഴും കഴിയണമെന്നില്ല.

ലോകമെമ്പാടും തലൈവർ ആഘോഷം; പക്ഷേ അഭിപ്രായങ്ങൾ ഒരുപോലെയല്ല!

രജനികാന്ത് സിനിമകളുടെ റിലീസ് ഒരു പ്രാദേശിക സിനിമാസംഭവം മാത്രമല്ലെന്നത് വീണ്ടും വ്യക്തമായി.

ചെന്നൈയിലും ബെംഗളൂരുവിലും കേരളത്തിലെ വിവിധ നഗരങ്ങളിലും ആദ്യദിന പ്രദർശനങ്ങൾ ആരാധകരുടെ ആഘോഷമായി മാറി.

ദുബായിൽ പുലർച്ചെ 2.30-നുതന്നെ പ്രത്യേക പ്രദർശനങ്ങളും ആരാധകാഘോഷങ്ങളും ആരംഭിച്ചു. കാനഡയിലും അമേരിക്കയിലുമുള്ള ആരാധകരും റിലീസിന്റെ ആവേശത്തിൽ പങ്കുചേർന്നു.

അമേരിക്കയിൽ ഇന്ത്യൻ റിലീസിനു മുമ്പുതന്നെ പ്രീമിയർ പ്രദർശനങ്ങൾ നടന്നു.

എന്നാൽ ആദ്യദിന പ്രതികരണങ്ങൾ ശ്രദ്ധിച്ചാൽ ഒരു കാര്യം വ്യക്തമാണ്.

ആരാധകാവേശവും സിനിമാനിരൂപണവും ഒരേ ഭാഷയിലല്ല സംസാരിക്കുന്നത്!

രജനികാന്തിന്റെ സ്ക്രീൻ പ്രസൻസ്, ഇന്റർവെൽ രംഗങ്ങൾ, അനിരുദ്ധിന്റെ സംഗീതം, മാസ് മുഹൂർത്തങ്ങൾ എന്നിവയെ ആവേശത്തോടെ സ്വീകരിക്കുന്ന വലിയൊരു വിഭാഗമുണ്ട്.

മറുവശത്ത് കഥയുടെ വേഗക്കുറവ്, രണ്ടാംപകുതിയിലെ ദൗർബല്യങ്ങൾ, ക്ലൈമാക്സിന്റെ പരിമിതികൾ എന്നിവ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നവരുമുണ്ട്.

ചിലർക്ക് ആഘോഷം. ചിലർക്ക് ശരാശരി സിനിമ. മറ്റുചിലർക്ക് പ്രതീക്ഷയ്ക്കൊത്തുയരാത്ത തുടർചിത്രം.

അഭിപ്രായങ്ങൾ അങ്ങനെയായിരിക്കട്ടെ.

ഒരു സിനിമയെ എല്ലാവരും ഒരുപോലെ സ്വീകരിക്കണമെന്നില്ലല്ലോ.

എല്ലാ സിനിമകളെയും ഒരേ അളവുകോൽകൊണ്ട് അളക്കണോ?

ഒരു രജനികാന്ത് സിനിമ കാണാൻ പോകുന്ന വലിയൊരു വിഭാഗം പ്രേക്ഷകർ സങ്കീർണമായ കഥാപാത്രനിർമ്മിതിയോ വിപ്ലവകരമായ സിനിമാഭാഷയോ പ്രതീക്ഷിച്ചല്ല പോകുന്നത്.

അവർ രജനികാന്തിനെ കാണാനാണ് പോകുന്നത്.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ നടത്തം, നോട്ടം, സംഭാഷണം, ആക്ഷൻ, സംഗീതത്തിന്റെ അകമ്പടിയോടെ വരുന്ന ചില പ്രത്യേക മുഹൂർത്തങ്ങൾ...

അതെല്ലാം അവർക്കൊരു അനുഭവമാണ്.

അതുകൊണ്ട് Jailer 2 ആർക്കുവേണ്ടിയാണെന്ന ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം വ്യക്തമാണ്.

രജനികാന്ത് ആരാധകർക്ക്. ആക്ഷൻ സിനിമകൾ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവർക്ക്. മസാലാ എന്റർടെയ്നറുകളിൽ സന്തോഷം കണ്ടെത്തുന്നവർക്ക്.

എന്നാൽ കഥയിലെ മൗലികതയും ഗൗരവമുള്ള സിനിമാപരീക്ഷണങ്ങളും പ്രതീക്ഷിക്കുന്നവർക്ക് ചിത്രം കുറച്ചൊക്കെ സാധാരണമായി അനുഭവപ്പെടാം.

അതൊരു പരിമിതിയാണ്.

പക്ഷേ, അതുകൊണ്ടുമാത്രം സിനിമ മോശമാകുന്നില്ല.

കാരണം വിനോദവും സിനിമയുടെ അടിസ്ഥാനധർമ്മങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്.

അതേസമയം, വിനോദമാണ് ലക്ഷ്യമെന്നതുകൊണ്ട് തിരക്കഥയിലെ എല്ലാ ദൗർബല്യങ്ങളെയും ന്യായീകരിക്കാനും കഴിയില്ല.

അവസാനം... എനിക്ക് ഇഷ്ടമായി!

ഒരു സിനിമ മികച്ചതാണോ എന്ന ചോദ്യവും എനിക്കത് ഇഷ്ടപ്പെട്ടോ എന്ന ചോദ്യവും എല്ലായ്പ്പോഴും ഒരേ ഉത്തരത്തിലേക്കാവണമെന്നില്ല എത്തുന്നത്.

Jailer 2 വലിയൊരു സിനിമാപരമായ കണ്ടെത്തലാണെന്ന് ഞാൻ പറയില്ല.

തിരക്കഥയിൽ അതിശയിപ്പിക്കുന്ന പുതുമയുണ്ടെന്നും പറയില്ല.

എന്നാൽ രജനികാന്തിന്റെ താരസാന്നിധ്യം, നെൽസണിന്റെ അവതരണരീതി, അനിരുദ്ധിന്റെ സംഗീതം, ആക്ഷൻ രംഗങ്ങൾ എന്നിവ ചേർന്ന് നൽകുന്ന വിനോദാനുഭവത്തെ നിഷേധിക്കാനുമാവില്ല.

ഈ സിനിമ എനിക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടതിന്റെ കാരണം അതിന്റെ കഥാപരമായ പുതുമയല്ല.

മറിച്ച്, താൻ ലക്ഷ്യമിടുന്ന പ്രേക്ഷകനെക്കുറിച്ചും അയാൾ ആഗ്രഹിക്കുന്ന അനുഭവത്തെക്കുറിച്ചും സംവിധായകനുള്ള ധാരണയാണ്.

താരസാന്നിധ്യം, സംഗീതം, ആക്ഷൻ, ഹാസ്യം, ദൃശ്യഭംഗി എന്നിവയിലൂടെ ആ അനുഭവം സൃഷ്ടിക്കാൻ സിനിമ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്.

എല്ലായിടത്തും ആ ശ്രമം പൂർണ്ണമായി വിജയിക്കുന്നില്ല.

എന്നാൽ പ്രേക്ഷകനെ രസിപ്പിക്കണമെന്ന അടിസ്ഥാന ഉദ്ദേശ്യത്തിൽ സിനിമ ആത്മാർഥമാണ്.

ആദ്യഭാഗത്തെ അതേപടി ആവർത്തിക്കാതെ ചില പുതിയ സാഹചര്യങ്ങളും സംഘർഷങ്ങളും അവതരിപ്പിക്കാനും ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്.

അവയെല്ലാം ഒരേ നിലവാരത്തിൽ വിജയിച്ചിട്ടില്ലെങ്കിലും സിനിമ കാണുമ്പോൾ ലഭിക്കുന്ന ആവേശവും വിനോദവും അതിന്റെ കുറവുകളെ ഒരു പരിധിവരെ മറികടക്കുന്നു.

അതുകൊണ്ട് എന്റെ വിധി വളരെ ലളിതമാണ്.

എനിക്ക് ഇഷ്ടമായി!

രജനികാന്തിന്റെ സിനിമയല്ലേ?

ഉത്സവം ആഘോഷിക്കാൻ പോയവൻ ഉത്സവത്തിന്റെ കണക്കെടുപ്പുകാരനായി മാത്രം മടങ്ങേണ്ടതില്ലല്ലോ!

പക്ഷേ, ആഘോഷം കഴിഞ്ഞ് സിനിമയെക്കുറിച്ച് ആലോചിക്കുമ്പോൾ ആ കണക്കുകളും പ്രസക്തമാണ്.

കാരണം, ആഘോഷത്തിന് ആവേശം മതി. സിനിമയ്ക്ക് അതിനപ്പുറം എന്തെങ്കിലും വേണം!

---

അഡ്വ. സി. വി. മനുവിൽസൻ

15 ഒക്ടോബർ 2026 | കൊച്ചി

ചലച്ചിത്ര നിരൂപണം | സിനിമയും സമൂഹവും

#Jailer2 #Rajinikanth #HakkimShajahan #NelsonDilipkumar #MalayalamMovieReview #FilmCriticism #Manuvilsan